2006/May/01

วันนี้ไปดูBroken Flowers ด้วยความไม่ตั้งใจ คือไม่ใช่หนังที่คาดว่าจะดู ถึงแม้จะได้คานส์ก็ตาม แต่ก็จำได้ว่าไม่ค่อยถูกโฉลกกับ จิม จามุช สักเท่าไหร่

แล้วก็เป็นดังคาด ไม่รู้สึกอะไรกับตัวละคร ดอน จอนสตัน ของ บิล เมอรเรย์

แต่สิ่งที่ชอบมากคือบรรดาตัวละครหญิงทั้ง5 ที่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อชายวัยดึกผู้นี้ต่างกัน ขี้เกียจเล่า เดี๋ยวใครยังไม่ได้ดูจะหมดสนุก

แต่ตัวที่ชอบสุดคือ คาร์เมน แสดงโดย เจสสิการ์ แลงจ์ หญิงสาวที่มีอาชีพสื่อสารกับสัตว์ หนังเล่าว่าเธอเคยอยากเป็นทนาย แต่ในที่สุดก็จบดอกเตอร์ทางการแพทย์ แต่หลังจากที่เลิกกับ ดอน ก็พบว่าตัวเองมีความสามารถในการสื่อสารกับสัตว์ได้ เธอแสดงให้ดูโดยการแปลภาษาแมว และบอกให้มันออกไปด้วยการพูดกับมัน แต่มันเศร้ามาก เมื่อเธอตั้งชื่อหมาด้วยชื่อของเขา และมันก็เพิ่งตายจากไป มันเป็นตอนที่ดูตลกมาก เมื่อเธอโชว์ภาพหมาในกรอบ แล้วตัดกับหน้าดอน แต่มันเศร้าจัง

ต้องใช้เวลาขนาดไหนเพื่อจะอยู่ต่อไปได้ ในเวลาที่ใครคนหนึ่งจากไป

ต้องใช้พลังมากแค่ไหนในการรักษาใจตัวเอง ให้มีชีวิตอยู่ เพื่อตัวเอง เพื่อคนอื่น

ตัวละครคาร์เมนคนนี้เลือกที่จะเลี้ยงหมาเพื่อทดแทนการจากไปของดอน(รึเปล่า)

เลือกที่จะสื่อสารกับสัตว์ เพื่อปลอบใจตัวเอง(รึเปล่า)

จนเมื่อเธอสามารถรักษาใจตัวเองได้ เธอก็คอยปลอบใจคนอื่นได้ ด้วยความสามารถของการรักษาชีวิตของตัวเอง

เราจะพบว่าบรรดาคนไข้มาหาเธอด้วยการอุ้ม หรือจูงสัตว์มาให้เธอรักษา บางทีสัตว์เหล่านั้นอาจไม่ได้ป่วย แต่เจ้าของต่างหากที่ป่วย

และคาร์เมนเข้มแข็งมาก ๆ เมื่อดอนชวนเธอว่าไปดื่มกันมั้ย เธอตอบว่าไม่ ไม่ดื่ม ไม่กิน ไม่เดินเล่น

เธอเข้มแข็งขนาดปฎิเสธไม่ไปกับผู้ชายที่เธอเคยรักมาก ผู้ชายคนที่ทิ้งเธอไป

ทำได้ไงวะ

Comment

Comment:

Tweet


เพิ่งดูวันนี้
แอบหลับไปงีบนึงด้วย
เราทำแบบคาร์เมนได้นะ

อดีตแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
อนาคตก็ยังมาไม่ถึง
ทำขณะนี้แหละให้ดีที่สุด
#3 by ข้าวปุ้น At 2006-05-01 23:21,
เชอะ พึ่งดูรึ เชยจัง
ยังไงก็ชอบบิล เมอร์เรย์ค่ะคุณ
...
ดิฉันน่าจะเริ่มคุยกะแมวบ้าง
แต่เอาเหอะ คนเรามีวิธีเยียวยาความป่วยของตัวเองต่างๆ กันไป
#2 by Sunday Syndrome At 2006-05-01 16:20,
ทำได้สิ เธอเองก็ทำได้นะ
ฉันขอเรียกเธอว่า...คาราเมล แทนแล้วกัน อิอิ
#1 by คุณน้องเต้ At 2006-05-01 04:15,